İMAM-I EŞ’ARİ (Ebü’I-Hasan)

Adı Ali ibni İsmail’dir. Baba tarafından Ebu Musa El-Eş’ari soyundandır. İtikadda Eş’ariyye mezhebinin sahibi olup hicri 206 tarihinde Basra’da dünyaya gelmiş ve 330 tarihinde Bağdad’da vefat etmiştir. Evvela üvey pederi bulunan Mu’tezile Alimlerinden Ebu Ali Cubal’nin talebelerinden olduğu halde sonra yanlış yolda olduklarını anlayarak onlara cebhe almış ve fikirlerini cerhetmişti (çürütmüştü). Bundan sonra akaid ilminde kendine mahsus bir mezheb kurdu. Kurmuş olduğu mezheb zamanın birçok büyük Alimleri tarafından benimsenmiş olmakla bu mezhebe tabi olmuşlar ve Eyyubiler zamanında bilhassa Mısır ve Şam’da ve daha sonra Kuzey Afrika’da mezhebi yayılarak diğer mezhebler azınlıkta kalmıştı. Bu imamın 55 kadar eseri olup en meşhurları şunlardır: El-Mu’cez, İzahü’l Burhan, Et-Tebyin AIa Usuli’d-Din, Tefsirul-Kur’an, Kitabü’l-ibane. Bunlardan başka Mu’tezile, Melahide, Rafızi ve Haricilere karşı yazmış olduğu birçok eserleri daha vardır, Tefsirinin yetmiş ciltten ibaret olduğu rivayet edilir, Kanaat sahibi olmakla hususi yaşayışına dair pek çok örnekler nakledilir.